Openingstijden:  Maandag: Gesloten - Dinsdag t/m Vrijdag:  10:00‑17:30  - Zaterdag: 10:00‑17:00
Bel Ons:  071 513 6370

Our news

Notebook and More > Our news
Zelfstartende programma’s uitschakelen

Zelfstartende programma’s uitschakelen

Met iedere versie van Windows is er de mogelijkheid om automatisch programma’s met het besturingssysteem te laten opstarten. Dat gebeurt vaak zonder dat je het in de gaten hebt. In Windows 10 schakel je die programma’s eenvoudig uit.

Tijdens het starten van Windows 10 worden er op de achtergrond allerlei programma’s, services en processen opgestart. Sommige zijn erg nuttig en zelfs van belang voor de essentiële functionaliteit van het besturingssysteem. Maar ook geïnstalleerde programma’s voegen vaak allerlei extra opstart-app’jes toe aan Windows 10, maar die heb je vaak niet nodig.

Bovendien zorgt elk automatisch startend programma voor een kleine vertraging in het starten van Windows 10, dus je doet er goed aan om af en toe de lijst met opstartende programma’s door te lopen en er een aantal uit te schakelen.

Zo schakel je zelfstartende programma's in Windows 10 uit

Nieuwe plek

Sinds Windows 8.1 vind je automatisch opstartende programma’s niet meer terug in het tooltje Systeemconfiguratie (msconfig.exe), maar is het een onderdeel van het taakbeheer geworden.

Open het Windows Taakbeheer door met de rechtermuisknop te klikken op de taakbalk en te kiezen voor Taakbeheer. Onder Taakbeheer kies je vervolgens voor het tabblad Opstarten. Daar vind je nu een complete lijst met alle programma’s die tegelijkertijd met Windows 10 worden opgestart. Voordeel van deze nieuwe weergave is dat je ook kunt zien  lijst is dat je ook ziet hoeveel invloed zo’n startend programma heeft op de starttijd van Windows 10 zelf.

Een app die je niet automatisch wilt laten starten, schakel je uit door er met de rechtermuisknop op te klikken en te kiezen voor Uitschakelen.

Wil je meer informatie over het bestand, dan kun je kiezen om de bestandslocatie te openen, zodat je kunt zien waar het startende programma zich bevindt, voor het geval je het niet helemaal vertrouwt.

Bron: pcmweb.nl

RAM kopen: Hier moet je op letten

RAM kopen: Hier moet je op letten

Als we spreken over ‘het geheugen’ van een computer, dan hebben we het uiteraard over Random Access Memory, oftewel RAM. In dit artikel gaan we wat dieper in op hoe dit werkt, en waar je bij aanschaf op moet letten.

RAM is supersnel, maar wel vluchtig. In tegenstelling tot harde schijven blijft de inhoud alleen bewaard zolang er spanning staat op de modules. Net als alle andere onderdelen van een computer, heeft RAM een lange evolutie doorgemaakt. De dominante vorm van geheugen is nu DDR SDRAM. DDR kan twee keer per klokslag data overzetten, waardoor het effectief op een twee keer zo hoge snelheid werkt.

Inmiddels zitten we op de vierde generatie DDR-geheugen (DDR4), waarbij de kloksnelheden aanzienlijk zijn opgeschroefd. Naast dat het geheugen sneller geworden is, is de bandbreedte van het geheugen vermeerderd door het gebruiken van parallelle aansturing. Tegenwoordig ondersteunt vrijwel elk systeem dual-channel, waarbij de bandbreedte wordt verdubbeld door het gebruik van twee kanalen. Het high-end-platform van Intel ondersteunt zelfs quad-channel, waardoor de bandbreedte van het geheugen vier keer zo hoog wordt. Voor videokaarten is er een veel snellere en minder zuinige vorm van geheugen, namelijk GDDR5.

Verschil DDR3 en DDR4

DDR4 werd voor het eerst toegepast bij de introductie van het high-end Haswell-E platform in 2014. Het mainstream Skylake-platform dat het jaar daarop volgde, bood er eveneens ondersteuning voor. DDR4 werkt op aanzienlijk hogere kloksnelheden dan met DDR3, maar wel op een lager voltage. Dit betekent minder stroomverbruik en dus een hogere performance per watt. Nu maakt dit voor gewone desktopgebruikers niet zoveel uit, aangezien geheugen erg weinig stroom verbruikt, maar voor laptops en servers kan dit erg belangrijk zijn. DDR4 is niet compatibel met DDR3. Het aantal pinnetjes en de vorm van de modules verschillen. Alleen de nieuwste processors kunnen overweg met DDR4.

Geheugen heeft enkele primaire eigenschappen. De meest in het oog springende hiervan is de kloksnelheid, die bepaalt hoeveel data per seconde overgezet kan worden. Daarnaast heb je ook zogenaamde timings, die aangeven met hoeveel vertraging de modules bepaalde taken kunnen uitvoeren. Hierbij heb je uiteraard liever lagere timings dan hogere. Een voorbeeld van timings is 13-13-13-31-2T.

Hoe hoger de kloksnelheid, des te hoger de timings

In de regel is er een correlatie tussen de timings en de geheugensnelheid: hoe hoger je geheugenkloksnelheid, des te hoger de timings. Dit pakt lang niet altijd voordelig uit, aangezien sommige programma’s meer profiteren van lagere timings dan van een hogere kloksnelheid.

RAM combineren

Een andere belangrijke eigenschap is het voltage. Sommige modules kunnen op een extra laag voltage werken. Voor het stroomverbruik maakt het vrijwel niets uit, maar het is soms nodig voor bepaalde platforms. De Skylake-processors hebben bijvoorbeeld een geheugencontroller die zowel DDR3 als DDR4 aankan. Wil je Skylake combineren met een DDR3-moederbord, dan wordt officiële ondersteuning alleen geboden voor het zogenaamde DDR3L: DDR3 met een lager voltage.

Overigens hebben wij probleemloos ‘gewoon’ DDR3-geheugen gebruikt in combinatie met Skylake, maar naar verluidt zou dit de processor kunnen beschadigen. Tenzij je al DDR3-geheugen hebt dat je wilt hergebruiken, is het daarom beter om het zekere voor het onzekere te nemen en in dit geval voor DDR3L te kiezen.

Hoeveel profijt de gemiddelde gebruiker zal hebben van de hogere snelheid is een tweede vraag, deels omdat het geheugen allang niet meer de bottleneck voor een snelle computer is. DDR3-snelheden waren al meer dan genoeg voor vrijwel alle toepassingen. Er zijn echter ook bepaalde taken waarvoor een hogere geheugensnelheid wel verschil maakt. Het encoderen van video’s en het uitpakken van gecomprimeerde bestanden gaat sneller, hoewel het verschil niet enorm is.

Overigens moeten we hierbij opmerken dat de meeste RAR-bestanden op internet zonder compressie zijn ingepakt. Daarnaast suggereren recente tests dat game-prestaties er ook positief door beïnvloed kunnen worden, maar vooralsnog is dit alleen in vrij onrealistische scenario’s gebleken. De GTX 1080 wordt bijvoorbeeld iets sneller in Full HD, maar voor die resolutie koop je een kaart van dat kaliber uiteraard niet.

Kloksnelheid en hoeveelheid

Welke kloksnelheid wil je graag hebben om echt van de snelheid te profiteren? DDR4 begint bij 2133 MHz, maar 2400 MHz is bijna net zo goedkoop. Je betaalt iets meer voor 2666 MHz. Afhankelijk van het budget en het doel van de computer zijn 2400 MHz en 2666 MHz keuzes met een goede prijs-kwaliteitverhouding. Uiteraard kun je sneller geheugen nemen als dit nauwelijks duurder is.

Naast de snelheid is ook de hoeveelheid geheugen in je systeem van belang. Windows 10 vereist minimaal 2 GB geheugen, maar voor optimaal gebruik van de computer heb je veel meer nodig. Bij een tekort aan geheugen zul je bijvoorbeeld veel minder programma’s (inclusief browservensters) tegelijkertijd kunnen gebruiken en zal Windows een deel van de veel langzamere harde schijf of SSD gebruiken als ‘virtueel geheugen’.

Voor systemen die alleen maar zijn bedoeld voor tekstverwerken en internetten met weinig browservensters is 4 GB daarom misschien voldoende. Een beetje fanatiekere pc-gebruiker heeft al 8 GB nodig, en wil je echt veilig zitten dan is 16 GB aan te raden. Meer dan dat heeft niet bijster veel nut, tenzij je een echte high-end-gebruiker bent die bijvoorbeeld tien foto’s tegelijkertijd wil bewerken in Photoshop. De geheugeneisen van Windows en programma’s nemen de laatste tijd ook niet meer echt toe, dus om voorbereid te zijn op de toekomst is het ook niet noodzakelijk om extreem veel geheugen te hebben.

Dualchannel en quadchannel

Over het geheel genomen is het dus maar de vraag of je daadwerkelijk profijt zult hebben van sneller geheugen. Er zijn echter nog andere punten waar je op moet letten bij het aanschaffen van geheugen. Het aantal modules dat je nodig hebt is van primair belang. Om te kunnen profiteren van dual- of quad-channel, heb je geheugenmodules met dezelfde capaciteit nodig in een veelvoud van het aantal channels dat het platform ondersteunt. Voor dual-channel wil je dus twee of vier modules, voor quad-channel vier of acht.

Fabrikanten verkopen ‘kits’ met identieke modules die nooit problemen opleveren

Het is ook aan te raden om hiervoor hetzelfde type geheugenmodule te gebruiken, en het liefst identieke modules. Fabrikanten bieden ‘kits’ aan met geheugenmodules die identiek zijn en daarom op dat vlak gegarandeerd geen problemen veroorzaken.

Voor een mainstream Skylake- of AMD-systeem met dual-channel-ondersteuning moet je een gewone kit nemen met twee modules, en voor een high-end Haswell-E-systeem met quad-channel-ondersteuning moet je een quadkit hebben met vier modules. Het is aan te raden om niet meer geheugenmodules in het systeem te plaatsen dan noodzakelijk, om de kans op problemen te minimaliseren, en om toekomstige upgrade-mogelijkheden open te houden.

Een ander belangrijk punt is de hoogte van de geheugenmodules. Heb je een relatief brede cpu-koeler, dan kan deze uitstrekken tot boven je DIMM-bank (waar je geheugenmodules in plaatst). Het is dan wel zo handig als deze niet zo hoog zijn dat ze je cpu-koeler blokkeren. Hiervoor brengen fabrikanten speciale ‘LP-modules’ (low-profile) uit die dit moeten voorkomen. Tot slot is de prijs natuurlijk een belangrijk aandachtspunt bij de aankoop van geheugen. Zeker als je het systeem niet gebruikt voor doeleinden waarvoor sneller geheugen daadwerkelijk iets uitmaakt, moet prijs een zwaarwegende factor zijn.

Heatsinks

Een aantal andere zaken waarop fabrikanten zichzelf proberen te onderscheiden, blijken in de praktijk niet zo heel erg veel uit te maken. Een goed voorbeeld hiervan is de aanwezigheid van heatsinks op de geheugenchips. Dit maakt sowieso niets uit als je het geheugen op de standaardsnelheid gaat draaien (zelfs zonder heatsink moet hij immers goed werken op de gespecificeerde snelheid), maar ook bij het overklokken zien we dat er modellen zonder heatsink zijn die je uitstekend kunt overklokken. Een bijkomend voordeel is dat geheugenmodules zonder heatsink sowieso ‘low profile’ zijn en dat ze daarom niet in de weg zullen zitten van een grote cpu-koeler.

Niet iedereen vindt ‘kale’ geheugenmodules trouwens even mooi, dus voor een windowed behuizing zou je wellicht modules met heatsink willen nemen voor esthetische doeleinden. Ook de levensduur is niet echt een issue. Tegenwoordig gaan geheugenmodules bij correct gebruik vrijwel nooit kapot, wat trouwens ook de reden is dat sommige fabrikanten er nu levenslange garantie op geven. Dit betekent overigens niet dat modules niet kapot te krijgen zijn, maar daarvoor zul je met het voltage moeten knoeien in het BIOS.

RAM kopen: zo plaats je ze

Om problemen te voorkomen, zijn er nog andere zaken waar je op moet letten. Allereerst is het bij het samenstellen van het systeem belangrijk om de geheugenmodules in de DIMM-banken te plaatsen die volgens de moederbordfabrikanten de voorkeur hebben. Dit kun je vinden in de handleiding (altijd online te vinden als je hem niet meer hebt). Als je vier geheugenmodules hebt, plaats er dan eerst twee in de daarvoor bedoelde banken en stel ze op de juiste manier in. Dit kan handmatig of door XMP in te schakelen. Plaats vervolgens de andere modules in het systeem.

In het overgrote deel van de gevallen zal dit direct goed werken. Zo niet, plaats dan een enkele geheugenmodule in de bank die de handleiding daarvoor aanwijst. Krijg je het systeem nog steeds niet aan de praat, verwissel de module dan met de andere en bekijk of het dan wel werkt. Als er een module is waarmee het systeem niet wil opstarten, dan ligt dit hoogstwaarschijnlijk aan die module. Werkt het systeem echter met geen enkele module, dan is er sprake van een kapot moederbord of zijn de geheugenmodules niet compatibel met het moederbord.

Compatible moederbord

In de handleidingen van moederborden staat trouwens vaak een lijst met ondersteunde geheugenmodules. Dit is een goede richtlijn, maar geen onfeilbare. Er zijn namelijk zo veel geheugenmodules dat deze lijsten allesbehalve uitputtend zijn. Fabrikanten van geheugenmodules veranderen soms de chips, waardoor het voorkomt dat een officieel ondersteunde lijn van geheugenmodules toch niet blijkt te werken.

Overigens komt het niet zelden voor dat fabrikanten werkende moederborden teruggestuurd krijgen die door de koper defect werden verondersteld, omdat ze niet werkten met bepaald geheugen. Wees er eerst zeker van dat het probleem daadwerkelijk aan het moederbord ligt voordat je hem terugstuurt, want dit kan je eventueel op kosten jagen.

Tekst: Farzin Parham

Bron: pcmweb.nl

Voordelen van ssd – zo werken solid state drives

Voordelen van ssd – zo werken solid state drives

Ssd’s kunnen tegenwoordig met recht betaalbaar genoemd worden. Voor ongeveer tachtig euro kun je inmiddels een ssd met een heel bruikbare opslagcapaciteit van 240 GB kopen. Een ssd is dan ook heel normaal geworden en wat ons betreft zelfs onmisbaar.

Lees ook: Tips voor onderhoud van processor en harde schijf

Vergeleken met 2009 zijn sata-ssd’s ook vele malen sneller geworden. Die snelheidsontwikkeling is er bij sata-ssd’s inmiddels wel uit: de limiet van de sata-interface is al een aantal jaar geleden gehaald. De snelste sata-ssd is al geruime tijd Samsungs SSD 850 Pro. Deze ssd verscheen al halverwege 2014 op de markt en is sindsdien Samsungs topmodel in de traditionele 2,5inch-ssd met een sata-interface.

PCIe-ssd

In de vorm van pci-express is er gelukkig een interface beschikbaar die veel sneller is dan sata. Deze interface gebruiken we natuurlijk al jarenlang in de vorm van insteeksleuven voor bijvoorbeeld een grafische kaart. Er zijn ssd’s verkrijgbaar die je als insteekkaart in een dergelijk slot steekt, maar een dergelijke insteekkaart neemt meer ruimte in beslag dan een 2,5inch-ssd. In de vorm van sata-express en u.2 (ook bekend als SFF-8639) zijn twee standaarden bedacht om pci-express te gebruiken in combinatie met het vertrouwde 2,5inch-formaat.

Een heel groot succes lijkt dat niet te zijn. Vooralsnog lijkt m.2 dé standaard te gaan worden voor pci-express-ssd’s. M.2 is te beschouwen als de opvolger van mSata en is een compacte ssd in de vorm van een klein insteekkaartje die eigenlijk bedoeld is voor laptops. M.2 is echter niet alleen bij laptops populair, ook steeds meer desktops hebben een m.2-slot aan boord. Hoewel m.2 doorgaans in één adem genoemd wordt met pci-express, kan de aansluiting ook gebruikt worden in combinatie met het sata-protocol. Er zijn dan ook m.2-sata-ssd’s.

Snelheid

Waar sata theoretisch ophoudt bij 600 MB/s, gaat pci-express vooralsnog tot maar liefst 4 GB/s. De snelheid is wel afhankelijk van de gebruikte versie van pci-express en het aantal lanes waarmee de ssd verbonden is met de interface. In het geval van pci-express 3.0 heeft een lane een snelheid van 1 GB/s. Er kunnen vervolgens twee of vier pci-express-lanes gebruikt worden waarmee voor zowel lezen als schrijven een maximale snelheid van bijna 2 of 4 GB/s beschikbaar is.

Die maximale snelheid is nog niet gehaald, de snelste ssd’s als Samsung SSD 960 Pro halen nu z’n 2700 MB/s. Wordt er gebruik gemaakt van het oudere pci-express 2.0, dan is er 500 MB/s per lane beschikbaar en kom je dus op maximale snelheden van 1 of 2 GB/s.

Pci-express wordt nog altijd doorontwikkeld, versie 4.0 moet de snelheid per lane wederom verdubbelen. Moderne moederborden bieden doorgaans m.2 via pci-express 3.0, terwijl je op oudere moederborden ook m.2-sloten tegenkomt die gebruikmaken van pci-express 2.0. Heeft je moederbord geen m.2-slot, dan zijn er adapters beschikbaar om een m.2-ssd te gebruiken op een normaal pci-express-slot. OCZ verkoopt de RevoDrive 400 bijvoorbeeld ook inclusief een dergelijke adapter.

Nvme

De overstap van sata naar pci-express is niet de enige reden dat de snelste pci-express-ssd’s zo snel zijn. In de vorm van nvme wordt er namelijk ook een nieuw aansturingsprotocol gebruikt. Nvme is de opvolger van ahci, het aansturingsprotocol dat voor sata-schijven gebruikt wordt.

Ahci is ontworpen voor gewone harde schijven en kan slechts 32 commando’s tegelijkertijd verwerken. Opvolger nvme is uiteraard wel voor ssd’s ontwikkeld en heeft 65536 wachtrijen van elk 65536 commando’s die tegelijkertijd naar de ssd verzonden kunnen worden. Er zijn overigens ook pci-express-ssd’s die gebruikmaken van ahci, maar de combinatie van pci-express en nvme is uiteraard de toekomst.

Slc, mlc, tlc-ssd

Een ssd maakt gebruik van flashgeheugen en slaat informatie in geheugencellen op met een elektrische spanning. De eerste en nu duurste ssd’s werken met slc (singel-level-cell), waarbij er twee spanningsniveaus gebruikt worden om één bit op te slaan. De meeste consumenten-ssd’s werken met mlc (multi-level-cell), waarbij er vier spanningsniveaus gebruikt worden om twee bits per cel op te slaan. De nieuwste en goedkoopste geheugencellen gebruiken tlc (triple-level-cells), waarbij er drie bits opgeslagen kunnen worden via acht verschillende spanningsniveaus.

Hoe meer spanningsniveaus er gebruikt worden, hoe lastiger het onderscheid wordt. Omdat een geheugencel slijt door gebruik, wordt dit onderscheid bovendien steeds lastiger. Een tlc-cel zal sneller het punt bereiken waarop dit onderscheid niet meer gemaakt kan worden dan een mlc-cel. Is onderscheid niet langer mogelijk, dan is de geheugencel kapot. Overigens hoef je je niet direct zorgen te maken over de levensduur van een ssd met tlc-technologie. Samsung specificeert voor hun SSD 750 met tlc-geheugen bijvoorbeeld nog altijd een levensduur van 100 TB schrijven.

Verschil 3D-nand en v-nand

Hoe kleiner (en goedkoper) het productieprocedé is, hoe sneller het flashgeheugen door schrijfacties slijt. In 2009 werd doorgaans een 50nm-procedé gebruikt, tegenwoordig is 15 of zelfs 15 nm gangbaar. De grenzen van de verkleining zijn dus bereikt, maar uiteraard willen flashfabrikanten altijd nog meer efficiëntie. Een oplossing is zogenoemd 3D-nand. Hierbij wordt een groter productieprocedé gebruikt waarbij cellen gestapeld worden, zodat er op dezelfde oppervlakte toch meer geheugencellen passen zonder het procedé te verkleinen.

Samsung was de eerste flashfabrikant die 3D-nand toepaste in de vorm van v-nand (vertical nand) en is het verst met de technologie. In de nieuwste Samsung-ssd’s wordt hun derde generatie v-nand gebruikt, waarbij maar liefst 48 lagen op elkaar worden gestapeld. Intel/Micron en Toshiba/SanDisk hebben inmiddels ook 3D-nand. Net als normaal flashgeheugen kan 3D-nand gebruikt worden als mlc- of tlc-geheugen.

Bron: pcmweb.nl

Nieuwe afluistermogelijkheden van de AIVD

Nieuwe afluistermogelijkheden van de AIVD

Dit zijn de nieuwe afluistermogelijkheden van de AIVD onder de Wet Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten.

De nieuwe Wet op Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten is door de Tweede Kamer geloodst, ondanks felle protesten van experts, hoogleraren en actiegroepen. Als de WIV ook door de Eerste Kamer komt, betekent dat dat de Nederlandse inlichtingendiensten verregaande bevoegdheden krijgen om grote sleepnetten uit te voeren.

Het debat dat eerder deze week in de Tweede Kamer werd gehouden werd onder de volgers ook wel het ‘sleepnetdebat’ genoemd. Dat is namelijk wat de inlichtingendiensten zoals de AIVD en de MIVD mogen doen als de wet is doorgevoerd: een ‘sleepnet’ uitgooien over een grote groep Nederlanders, om vervolgens te kijken of daar mogelijk iets verdachts tussen zit.

Kabelcommunicatie

Het gaat niet om een nieuwe wet, maar om een aanpassing van de bestaande Wet op Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten. Die stamt nog uit 2002, en is dus grotendeels achterhaald. Een belangrijke term in de wet is ‘aftappen van de kabel’, een term die telkens terugkomt in discussies over het onderwerp. Er bestaat, kort door de bocht, twee soorten communicatie waar de AIVD inzicht in wil krijgen: Kabelgebonden communicatie, en niet-kabelgerichte communicatie. Als je belt met een mobiele telefoon, maakt die eerst via de ether verbinding met een zendmast. Dat is niet-kabelgerichte communicatie. Je kunt daarbij overigens ook denken aan satelliettelefonie (als je belt over langere afstanden) of radioverkeer. Vanaf de zendmast gaat de communicatie via de kabel. Daar valt daarnaast ook vaste verbindingen in huizen onder.

In de oude WiV mochten inlichtingendiensten (met name de AIVD en de MIVD) alleen de kabel aftappen met gerichte taps, dus specifiek op een verdachte. Dat is volgens minister Plasterk (Binnenlandse Zaken) niet genoeg. De communicatie moet in sommige gevallen namelijk ook ongericht worden onderschept. Daarbij kun je denken aan alle gebruikers van één specifieke app in een bepaalde wijk. De inlichtingendiensten willen vervolgens big-data-analyses loslaten op zulke communicatie, zodat er binnen die tap gezocht wordt op bijvoorbeeld sleutelwoorden of verdachte patronen (bijvoorbeeld herhaaldelijk contact met Syrische nummers).

De nieuwe wet is een ‘sleepnet’

Omdat het niet gaat om een specifieke zoektocht naar één verdachte maar om een grote tap in de hoop verdachte patronen te vinden, noemen critici dat ook wel een sleepnet. Zoveel mogelijk uitgooien in de hoop iets te vangen tornt volgens hen aan het onschuldbeginsel omdat iedereen zo potentieel verdacht is én er geen echte reden is om een individu in de gaten te houden.

Praktijkvoorbeelden

In de Memorie van Toelichting van de wet worden een aantal voorbeelden genoemd waarop de wet van toepassing kan zijn. Plasterk noemt het aftappen ‘onderzoeksgerichte interceptie’, en dat is volgens de minister de kern van de wet. Inlichtingendiensten mogen niet ‘zomaar’ iedereen afluisteren – daar moet wel een goede reden voor zijn.

Maar vorig jaar onthulde de NOS al een ander beeld. In een vertrouwelijke memo schreef Plaster dat het bijvoorbeeld mogelijk moet zijn ‘om alle 400.000 inwoners van een [fictieve] stad te volgen als zij communiceren met een specifieke chatdienst’. Tijdens het debat van deze week noemde Plasterk het voorbeeld dat ‘alle communicatie tussen Nederlandse en Syrische nummers’ kan worden onderschept.

De AIVD en MIVD krijgen daarnaast nog meer bevoegdheden. Zo moeten straks ‘providers van allerlei soorten communicatiediensten’ verplicht meewerken aan dataverzoeken, waar dat vroeger nog ‘openbare telecomnetwerken’ waren.

Inlichtingendiensten mogen straks ‘alle inwoners van een stad’ afluisteren

Nog een controversiële beslissing is dat de inlichtingendiensten straks ‘via-via’ mogen hacken. Dat betekent dat niet persé de verdachte kan worden gehackt, maar ook andere personen die verbonden zijn aan een verdachte om zo toegang tot het verdachte systeem te krijgen. Ook kan het gaan om het hacken van een router om zo in een computer van een verdachte te komen.

Tot slot mag de AIVD onder de nieuwe wet makkelijker gegevens uitwisselen met buitenlandse diensten, maar alleen ‘als die rechtmatig zijn verkregen’. Daarvoor worden twee toezichtscommissies opgezet.

Waarborgen in de wet

De wet is weliswaar privacygevoelig, maar volgens Plasterk zijn er enkele waarborgen ingebouwd die misbruiken moeten voorkomen. Eén daarvan is dat alle gegevens die niet relevant zijn direct moeten worden verwijderd en vernietigd.

Belangrijker is echter de nieuwe toezichtscommissie die met de wet in het leven wordt geroepen. De ‘Toetsingscommissie Inzet Bevoegdheden’ bestaat altijd uit 3 personen, waaronder 1 expert met kennis van ICT. Zij toetsen de inzet van de nieuwe aftapbevoegdheden op relevantie en rechtmatigheid. Als de TIB zegt dat een bepaalde tap te ver gaat of niet relevant is, mag de tap niet worden geplaatst.

Ook is er nog een andere commissie, de Commissie Toezicht op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten (CTIVD). Die kan bindende adviezen uitbrengen over de taps, maar kijkt op grotere schaal naar het proces. Waar de TIB op individueel niveau kijkt naar iedere inzet van een tap, behandelt de CTIVD algemene klachten van burgers en kijkt ze bijvoorbeeld periodiek of de inzet nuttig is geweest.

Veel kritiek

Ondanks kritiek uit alle hoeken is een kamermeerheid vóór de wet

Een meerderheid van de Kamer mag dan wel akkoord zijn met de controversiële plannen, experts zijn dat niet. Sterker nog, tientallen hoogleraren, activisten en privacyvoorvechters lobby’en al ruim 2 jaar tegen de nieuwe wet.

In december ondertekenden 29 wetenschappers bijvoorbeeld nog een open brief waarin zij de Kamer opriepen niet akkoord te gaan met de wet. Ook de Raad voor de Rechtspraak kwam met felle kritiek, net als de Raad van State. Vanzelfsprekend waren veel digitale actiegroeperingen tegen de wet, zoals Bits of Freedom dat de ‘Geen Sleepnet’-campagne startte, en Privacy First.

Naast de ingrijpende nieuwe regelingen vinden de experts het ook storend dat de wet vlak vóór de verkiezingen is doorgevoerd. Zo’n ingrijpende wet moet je goed behandelen met een nieuwe regering, vinden critici. Van de andere kant is de wet al ruim 2 jaar in de maak, en zou dat allemaal nog maar meer vertraging oplopen.

De grootste criticaster van de wet is D66-Kamerlid Kees Verhoeven, maar ook de SP (met name Ronald van Raak), GroenLinks en de ChristenUnie zijn kritisch. Uiteindelijk is de wet echter aangenomen met een ruime meerderheid van de VVD, PvdA en het CDA is akkoord met de wet.

Eerste Kamer

Een meerderheid van de Tweede Kamer gaat nu akkoord met het voorstel van minister Plasterk. Dat betekent niet meteen dat het voorstel ook echt wordt doorgevoerd. Eerst moet het nu langs de Eerste Kamer. Die hoort het voorstel te controleren op rechtmatigheid.

Bron PCM Web

Dit is er nieuw in Paint 3D

Dit is er nieuw in Paint 3D

In het voorjaar van 2017 verschijnt de ‘Creators Update’ van 2017. In deze update wordt Paint vernieuwd en hernoemt. De naam Paint 3D verraadt de prioriteit van het tekenprogramma.

In Paint 3D wordt het voor gebruikers mogelijk om 3D-objecten te importeren en tekenen. Het programma is hiervoor aangepast om ook met een stylus te kunnen tekenen. Omdat het ruimtelijk tekenen is, wordt er niet met lagen gewerkt zoals in Photoshop en andere fotobewerkingsprogramma’s. Je draait en verplaatst objecten direct in het tekenprogramma. Lees ook: Dit verschijnt er in de Windows 10 Creators Update

Objecten

Hoewel het natuurlijk mogelijk is om zelf 3D-objecten te tekenen, wil je ze natuurlijk ook bestaande objecten toevoegen. Hiervoor heeft Microsoft de handen ineengeslagen met SketchUp. Maar ook een community opgezet die 3D-objecten kan delen: Remix 3D. Ook wordt het aanbod van creaties van anderen via een zijbalk in Paint 3D geïntegreerd.

Microsoft liet zelfs een app zien, die met de camera van een smartphone objecten in 3D kan vastleggen, zodat je ze in Paint kunt hergebruiken. Tijdens de demo werd de app op een Windows Mobile toestel getoond, maar Veel werd er niet losgelaten over de app. Het is nog onbekend of deze apps ook verschijnen voor Android en iOS.

Eindresultaat

Het 3D-eindresultaat werd uiteindelijk tijdens de demonstratie gedeeld op Facebook, verwerkt in een PowerPoint-presentatie en zelfs als object geplaatst in een HoloLens-omgeving.

Bron Computer totaal

How to choose headphones for your smartphone

How to choose headphones for your smartphone

Quisque fringilla, nisl non pretium vehicula, leo felis lobortis ipsum, et congue odio tellus vitae lacus. Nunc eget odio eget orci finibus rutrum ac ac neque. Curabitur consequat pulvinar ipsum, quis interdum tellus malesuada quis. Vivamus laoreet arcu sit amet finibus consectetur. Aliquam pulvinar, dolor eu pharetra tempus, turpis nibh aliquet ipsum, iaculis consectetur ipsum dui sodales augue. Suspendisse potenti. Nunc purus erat, tristique ut magna sed, finibus auctor purus. Integer bibendum ligula lobortis sem condimentum rutrum. In hac habitasse platea dictumst. Vivamus eu felis ut est dignissim eleifend.
Read more